Spis treści:

Od Re­dakcji

Roz­prawy

Ber­nard Wil­liams, We­wnętrzne i ze­wnętrzne racje do działania

To­masz Żuradzki, In­ter­na­lizm racji do dzia­łania a gra­nice relatywizmu

Agata Łukomska, Dla­czego mo­ral­ność nie może mieć po­za­mo­ral­nego uzasadnienia

Jacek Ho­łówka, Dwie kon­cepcje moralności

Marta Bu­cholc, De­hu­ma­ni­zu­jący wy­miar ob­cości i jej etyczna nie­zbęd­ność. Na mar­gi­nesie „Ob­cego” Georga Simmla

Mi­chał Dudek, There must be some way out of here…? O kon­cepcji prawa wyj­ścia (right to exit)

Ste­faan Cuy­pers, Au­to­nomia hie­rar­chiczna, sa­mo­iden­ty­fi­kacja i samoocena

Nowe przy­mierze uczynił Pan z nami…

Teo­logia Ko­ścioła Ka­to­lic­kiego Mariawitów

Ko­ściół Ka­to­licki Ma­ria­witów jest wspól­notą po­wstałą w wy­niku dwóch roz­łamów. Pierw­szym z nich było wy­od­ręb­nienie się ma­ria­wi­tyzmu z Ko­ścioła rzym­sko­ka­to­lic­kiego, drugim – do­ko­nany w 1935 r. rozłam w łonie ma­ria­wi­tyzmu. Po­wstały wów­czas: Ko­ściół Ka­to­licki Ma­ria­witów (z sie­dzibą w Fe­li­cja­nowie) i Ko­ściół Sta­ro­ka­to­licki Ma­ria­witów (z sie­dzibą w Płocku). Książka przed­stawia współ­czesną dok­trynę wspól­noty fe­li­cja­now­skiej oraz hi­sto­ryczny rozwój jej po­szcze­gól­nych ele­mentów. Jest to pierwsze pełne, sys­te­ma­tyczne opra­co­wanie te­matu, oparte m.in. na kwe­ren­dzie i ba­da­niach źródeł archiwalnych.

Ka­ta­rzyna Temp­czyk jest ab­sol­wentką Wy­działu Teo­lo­gicz­nego Uni­wer­sy­tetu Kar­dy­nała Ste­fana Wy­szyń­skiego w War­szawie, gdzie w 2009 r. obro­niła pracę dok­torską pt. „Teo­logia Ko­ścioła Ka­to­lic­kiego Ma­ria­witów w per­spek­tywie eku­me­nicznej”. Jej główne za­in­te­re­so­wania na­ukowe sku­piają się wokół no­wych ru­chów re­li­gij­nych od­wo­łu­ją­cych się do tra­dycji chrze­ści­jań­skiej. Jest rów­nież au­torką kilku pu­bli­kacji na­uko­wych do­ty­czą­cych wy­ko­rzy­stania ję­zyka mię­dzy­na­ro­do­wego espe­ranto w dzia­łal­ności róż­nych wspólnot re­li­gij­nych. Mieszka w Warszawie.

Ko­mitet Obrony Kraju

(MON – PZPR – MSW)

Po­lacy w PRL nie­wiele wie­dzieli o Ko­mi­tecie Obrony Kraju. W prasie uka­zy­wały się tylko la­ko­niczne in­for­macje, że KOK odbył po­sie­dzenie, kto prze­wod­ni­czył ob­radom (tu po­da­wano na­zwisko ak­tu­al­nego pre­miera), jaki był temat po­sie­dzenia. Ko­mu­ni­katy po­ja­wiały się w okre­sach wrzenia społeczno-​politycznego. Miały wy­to­nować na­stroje nie­za­do­wo­lenia w spo­łe­czeń­stwie. Ko­mi­tetem pró­bo­wano stra­szyć i szan­ta­żować Po­laków. Na jego forum de­cy­do­wano jednak o naj­istot­niej­szych spra­wach zwią­za­nych z obron­no­ścią pań­stwa i stanem bez­pie­czeń­stwa w wy­padku konfliktu zbroj­nego po­między Wschodem i Za­chodem. Kup­czono też racją stanu pań­stwa. KOK na­leżał do naj­bar­dziej utaj­nio­nych in­sty­tucji w struk­tu­rach reżimu.

Dr Lech Ko­walski jest hi­sto­ry­kiem woj­sko­wości (w la­tach 1986–1999 pra­cował w Woj­skowym In­sty­tucie Hi­sto­rycznym). Opu­bli­kował książki Ge­ne­ra­łowie (1992), Kryp­tonim „Dunaj”. Udział wojsk pol­skich w in­ter­wencji zbrojnej w Cze­cho­sło­wacji w 1968 r. (1992), Ge­nerał ze skazą. Biografia woj­skowa gen. armii Woj­ciecha Ja­ru­zel­skiego (2001, otrzymał za nią Na­grodę im. Je­rzego Łojka Fun­dacji przy In­sty­tucie Jó­zefa Pił­sud­skiego w Nowym Jorku). Był głównym nar­ra­torem filmu To­wa­rzysz Ge­nerał (2009).

ISBN 978−83−7507−147−4, format B5, s. 312, bi­blio­grafia, in­deks osobowy

Konrad Lu­dwicki (1969), autor m.in. zbioru opo­wiadań Fiolet (2001), monografii Kino Marka Hłaski (2004), po­wieści La­krimma (2008) i an­to­logii tek­stów W kręgu kul­tury i li­te­ra­tury wieku XX (2011). Pu­bli­kował m.in. w „Akancie”, „Bu­lionie”, „Ga­zecie Wy­bor­czej”, „Ho­ry­zon­tach”, „Stu­diach Sło­wia­no­znaw­czych”, „Stu­dium”, „Studia Hi­sto­ri­co­lit­te­raria”, „Znaj”. Członek ZLP. Otrzymał sty­pen­dium ar­ty­styczne w dzie­dzinie li­te­ra­tury (1999). Za­wo­dowo zwią­zany z Uni­wer­sy­tetem Jana Ko­cha­now­skiego. Mi­ło­śnik gór i sza­chów. Audiofil i Nie­ra­cjo­na­lista. Ostatnio pa­sjonat pi­sar­stwa Ka­rola Lu­dwika Ko­niń­skiego i Leo Lipskiego.